The importance of sustainability development for developing countries and their tourism is a major issue. This study presents a new approach and framework for spatial modelling of tourism products potentials (TPP) in their sustainability evaluation. The approach was developed based on the GIS multi-criteria decision analysis (MCDA) and its performance was evaluated for spatial TPP mapping in Tabriz city, Iran. To achieve this purpose, we recognized the main Components of Tourism Development indicators (CTDI) such as attractions, accommodation, services and infrastructures facilities to improving sustainable tourism, and determined their significance using the Geographic information systems (GIS). Furthermore, the uncertainty analyze was applied to diminish the inherent error in criteria weights. A GIS-based aggregation function was applied to discern the TPP map. Finally, the emphasis in this paper investigates the practical usage of GIS for the benefit of sustainable tourism development. In particular, it inquired the possible opportunities and challenges facing the adoption of GIS to assist sustainable tourism development. The purpose of this article is to map and explore existing and potential attractions, tourism services and facilities in Tabriz and to ensure that potential opportunities are available for all tourists to enjoy enjoyable experiences in order to reveal their diverse economic, social, political and cultural benefits. Build on the positive and negative aspects of their construction and present them with appropriate solutions for tourism development that lead to sustainable tourism development and infrastructure improvement.

بحران کرونا با نشان دادن حالات مرزی سیستم های اجتماعی-اقتصادی عرصه های مختلفی از زندگی انسان را تحت تاثیر قرار داده و باعث شده است بسیاری از جریان های رو به رشد و گسترش در عرصه های تجارت و صنعت با چالش مواجه شوند. تصمیم گیری مشارکتی از جمله مهمترین این عرصه هاست. این پژوهش تلاش می کند تاثیراتی که بحران کرونا بر لایه های مختلف دانش و اقدام تصمیم گیری مشارکتی گذاشته است را مورد بررسی قرار داده و تغییرات ضروری تصمیم گیری مشارکتی برای حیات در دوران پساکرونا را برآورد کند. بنابرین، گامی ضروری برای سامان دادن تصمیم گیری مشارکتی در دوران پساکروناست. بر این اساس، با بهره گیری از استراتژی مبناگرایی، تاثیرات بحران کرونا بر تصمیم گیری مشارکتی در سه سطح مبانی، نظریات و تکنیک ها مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته است. نتایج پژوهش نشان می دهد که تصمیم گیری مشارکتی در هر یک از سطوح معرفی شده، تحت تاثیر بحران کرونا قرار گرفته است. همچین در تمامی سطوح عرصه هایی از تصمیم گیری کاملا بدون تغییر باقی مانده اند. تحلیل های بیشتر نشان می دهد که علی رغم نگاه کمی، مهم ترین تاثیرات در سطح مبانی تصمیم گیری مشارکتی ایجاد شده است. نتایج این پژوهش بیانگر ضرورت اعمال تغییرات پارادایمیک در حوزه تصمیم گیری مشارکتی در دوران پسا کروناست. سرانجام پیشنهادهایی برای پژوهش های بیشتر و پیشنهاداتی در سطح کاربردی ارایه شده است.

به منظور دستیابی به مناسبات کارآمد سیاست گذاری؛ نخست اصلاح شبکه تصمیم گیری منابع آب، تعدیل قدرت نهادهای دولتی و درگیر نمودن تشکل-های ذی نفعان، سازمان های مردم نهاد و دانشگاهیان و دلسوزان حوزه آب و محیط زیست، جهت احیای حکمرانی آب در کشور ضروری است. در این بین تصمیم گیری مشارکتی در حوزه مدیریت منابع آب می تواند به بهبود فرآیندهای تصمیم گیری و افزایش قابلیت اجرای تصمیمات مرتبط با مدیریت آب کمک کند. از اینرو هدف اصلی این پژوهش تبیین وضعیت موجود و مطلوب فرآیند تصمیم گیری مشارکتی مدیریت منابع آب قرار گرفته است. برای جمع آوری اطلاعات مربوط به نمونه تحقیق از پرسشنامه ارائه شده برنامه اسکان بشر سازمان ملل متحد استفاده شده است. نتایج نشان داد که در بعد نهادینه سازی بیشترین تفاوت بین وضعیت موجود و مطلوب مشاهده شده است. همچنین بطور کلی بررسی وضعیت موجود فرآیند تصمیم گیری مشارکتی (تحلیل عاملی تاییدی) نشان داد که بعد اجرا دارای بیشترین اهمیت نسبی در تبیین فرآیند تصمیم گیری مشارکتی بود؛ این امر نشان از اهمیت بعد انسانی در این رابطه است که کل فرآیند مدیریت تصمیم گیری راتحت الشعاع قرار میدهد و سودمندی نتایج بستگی به کیفیت ارتباطات و راهبردهای مشارکتی دارد. برنامه ریزی لازم در این خصوص باید بواسطه بررسی تنوع منابع اطلاعاتی و تعیین اولویت ها، با توجه به منابع اطلاعاتی و تعیین استراتژی ها، تدوین گردیده و با تاکید بر ظرفیت و تعهد جامعه و افراد هدف اجرا شود و در آخر ظرفیت ذینفعان و پیوندهای میان آنان برای مشارکت هر چه بیشترآنان جهت نهادینه سازی اقدامات صورت گرفته؛ مدنظر قرارگیرد.

یکی از نارسایی های دموکراسی نمایندگی کاهش انگیزه شهروندان برای مشارکت سیاسی است. تحلیلگران، بازیگران و نمایندگان دولت با این مسیله دست به گریبان بوده و درصدد پاسخ به این پرسش هستند که چگونه به بهترین شکل می توان شهروندان را در فرایندهای تصمیم گیری و سیاستگذاری مشارکت داد. طبق بررسی ما اگرچه برخی تحقیقات اخیر به مسیله مشارکت دموکراتیک سیاستی پرداخته اند، تعداد بسیار محدودی از آنها بر درک طبیعت، محرکه ها و روش های مشارکت سیاستی تاکید دارند و به بررسی خصوصیات و فضاهای نهادی که ارتباطات مشارکتی در آنها روی می دهند، پرداخته اند. به نظر می رسد تسهیل و افزایش مشارکت سیاستی مستلزم شکل جدیدی از رابطه بین دولت و جامعه است که می توان با وضع ترتیبات نهادی در سه سطح ماهوی، سطح رویه ای و سطح عملیاتی آن را حل کرد. برای تسهیل و افزایش مشارکت سیاستی در هر سه سطح دگرگونی و تحولاتی لازم است که هر کدام فلسفه، سازوکارها، ترتیبات و تفاوت های با هم دارند.